ANLAMAKTA ZORLANDIĞIM İNSANLAR

*Ayak fetişistleri.

*Avcılıktan zevk alanlar.

*Atatürk’le din arasında orta yol bulmaya çalışanlar.

*Vantilatör sevmeyenler.

*İnternet’ten alışveriş yapmayanlar.

*Otomatik ödeme talimatı vermeyenler. Gezmek isteyen yaşlıları ayırıyorum.

*İktidardaki İslamcılara, eski esnaf dönemleri hatırlatanlar.

*Kariyer planı olmadığı halde, İngilizceyi geliştirmek veya diri tutmak varken, ikinci bir yabancı dil öğrenmeye çalışanlar.

*İstanbul’da kış lastiği alanlar.

*Siyasette irade ve müdahalenin önemini görmezden gelenler.

*Türk dizisi seyredenler.

*Ülkü ocağına üye olan Kürtler.

*Çekecek kullanmayanlar.

*Feyste tuhaf tuhaf nik kullananlar: Sessizliğin raksı, derin mavi, kolpa kız, Sultanbeyli cadde çocuk, yalnız liman…

*Temizlik takınıtısı olanlar.

*İnançlı olup homofobik olmayanlar.

*Eski film izlemeyenler.

*Telefon hattını değiştirmeyenler.

*Yana yana “gerçek İslam” arayanlar.

*Uzun sap bağlamayı afaroz edenler.

*Ankara’yı sevenler.

*Tuş sesini kapatmayanlar.

*Mekanlarda ıspanaklı bir şey yiyenler.

*Kasko yaptırmayanlar.

*Bekarete önem verenler.

*Evrim ve din arasında orta yol düzmeye çalışanlar.

*Geçmişteki birilerini “atası” olarak kabul edenler. Bu konu ayrıntılı ve açıklamalı bir yazıyı hak ediyor.

*Kapitalizmi; tamamen mantık dışı, hiçbir şey planlamayan, kaosun eşliğinde nereye gittiğini bilmeyen bir olgu olarak düşünenler.

*Sandalet içine çorap giyenler.

*Eşofmanla Kadıköy’e gidenler.

*Bulaşık makinesinde her şeyi yıkarım diyenler (H.S)

Bu insanlara saygısızlık yapmak değil niyetim. Sadece kendi estetik algımla, kültürel birikimimle bu insanları eleştirdiğimi belirtmek istedim. Bize ne diyebilirisiniz. O zaman okumadan geçin.

Bu yazı Uncategorized kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.